Jacco Eltingh blikt terug op zijn reis naar Suriname met zijn vrienden Paul Haarhuis, Richard Krajicek en Jan Siemerink. Wij volgden de belevenissen van de Gouden Tennisgeneratie op de voet.
Onze reis heeft heel veel teweeggebracht. We hadden met zijn vieren afgesproken om wat meer inhoud te geven aan onze reis en dat is heel goed gelukt. Het heeft wat dat betreft al onze verwachtingen ruimschoots overtroffen. Alle aandacht voor de activiteiten, maar ook de hoeveelheid activiteiten maakten de week tot een onvergetelijke en indrukwekkende belevenis.
Het was al met al wel een drukke reis. Je kunt niet echt zeggen dat we aan het zwembad hebben gelegen. We hebben zoveel gedaan, variërend van het geven van clinics en demonstratiewedstrijden tot het geven van een lezing aan het bedrijfsleven en het bezoeken van basisscholen. De reis heeft onder andere ook geleid tot de oprichting van een lokale stichting, genaamd STOW. Dat staat voor Stichting Onwikkeling Wedstrijdtennis. Deze stichting is overal met ons meegeweest naar de locaties en ze hebben ons overal bij geholpen. Daarnaast hebben wij natuurlijk aan hen onze kennis kunnen meegeven, maar ook alle meegenomen materialen bij ze achtergelaten. De demonstratiewedstrijden die we hebben gegeven waren erg succesvol en hebben uiteindelijk een mooi bedrag opgeleverd, dat bestemd was voor de stichting STOW. Voor de bedrijven die daarbij betrokken waren hebben we daarnaast nog een zakelijke lezing gehouden. Dit ging om de top 10 bedrijven van Suriname. In de wijken van Paramaribo waar Laetitia Vriesde met haar organisatie actief is, hebben we een paar mooie sessies kunnen doen met jeugdige tennisspelers. We hopen dat Laetitia, door er bijvoorbeeld bij te zijn bij het bezoek aan de ambassadeur, allerlei nieuwe contacten heeft kunnen leggen, die haar kunnen helpen bij haar goede werk.
Wat het meeste indruk heeft gemaakt was toch wel de clinic in Prokopondo. Daar waar we een stuk of 25 kinderen verwachten, stonden er ineens 300 uitzinnige kinderen. Dat was een heel dankbare ervaring. Wel valt het me op en stuit het me een beetje tegen de borst dat er vanuit Nederland zo weinig concrete dingen op Suriname afkomen gerelateerd aan sport. Het lijkt wel of er vanuit ons een soort van Surinamemoeheid is. Ik vond het zelf namelijk erg bijzonder om te zien dat in een land dat er zo anders uitziet als Nederland, bijvoorbeeld qua infrastructuur, iedereen daar juist zo trots is op zijn Nederlands paspoort. Ze hebben er allemaal hun redenen voor of kunnen er verhalen over vertellen. Sommigen hebben er gestudeerd, terwijl anderen er familie hebben wonen. Vaak merkte je dat er toch een hele sterke band is met ons land. Het is jammer dat we qua sport niet meer voor ze doen.
Tijdens onze bezoeken aan bijvoorbeeld basisscholen hebben we heel goed kunnen zien welke invloed sport heeft op de kinderen. De week voor ons bezoek was bijvoorbeeld Aron Winter ook nog in Suriname bij het veld dat daar is aangelegd door Clarence Seedorf. Als je dan ook ziet wat sport teweegbrengt aan enthousiasme, dan is het echt heel dankbaar om zulke dingen te doen. Met de Krajicek court zijn ze druk bezig, nadat we de eerste steen hebben gelegd. Er zijn inmiddels rechtstreekse contacten vanuit de stichting STOW met de Nederlandse aannemer. Ook is er een beheerder aangesteld en met de betrokkenheid van medeoprichter Stan Franker, die nauw betrokken blijft, lijkt het dat alle ingrediënten aanwezig zijn voor goed beheer en een duurzaam project.
Met zijn vieren onderling en met Stan was het een fantastische week. Het was natuurlijk ook niet in de laatste plaats de bedoeling dat we als vrienden een leuke tijd zouden hebben. Ook wat dat betreft heeft onze reis veel teweeggebracht. Zo hebben Paul en ik in Suriname besloten om onze comeback te maken op het hoogste nivo. We zullen in februari gaan spelen op het ABM-AMRO toernooi spelen in Ahoy en zijn dus vol aan het trainen geslagen na Suriname! Uiteraard spelen we daarbij ook weer een wedstrijdje op de Krajicek Court in de buurt.
Oh ja, de sigaren waarover ik het in de eerste blog had, zijn helaas mee terug gekomen. Door het drukke programma en de hitte, had ik er eigenlijk geen zin in. Gezien onze huidige trainingsdoelstellingen heb ik dan ook maar besloten om die sigaren maar even te laten liggen.
Jacco Eltingh
Lees ook: